• Ulrike Blokhuis met op tafel een Duitse adventskrans en een door haar moeder gemaakte kerstengel

    Hannie Lamberink-van de Veen

Ulrike Blokhuis: ´Blij dat ik er nu echt bij hoor´

WOUDENBERG Ze woont al meer dan dertig jaar in Woudenberg, is daar gelukkig getrouwd, heeft drie kinderen en ze werkt er al sinds haar en dag. Toch maakte Ulrike Blokhuis-Schauenburg deel uit van de groep nieuwe Woudenbergers die kort geleden op de trappen van het gemeentehuis poseerde.

Hannie Lamberink-van de Veen

Ulrike legt uit: ,,Ik leerde in 1984 Wout Blokhuis kennen. Hij was met vakantie vlak bij mijn woonplaats. Ik groeide op bij de Lüneburger Heide tussen Hannover en Hamburg, 450 km hier vandaan. In het begin ontmoetten elkaar we na zijn vakantie door heen en weer te reizen, maar in 1985 kwam ik hier wonen. We kochten een huis aan de Frans Halslaan en trouwden."

KWIJT RAKEN Zij vervolgt: ,,Om de vijf jaar moest ik een verblijfsvergunning aanvragen, ook toen de kinderen geboren werden. Ik voelde me nog steeds Duits en wilde geen Nederlandse worden. Ik wilde me als Duitse legitimeren en mijn Duitse nationaliteit behouden. Steeds werd me gezegd dat ik geen twee nationaliteiten naast elkaar kon hebben. Als ik een Nederlands paspoort zou krijgen, zou ik mijn Duitse kwijt raken. Je doet het dus niet zo maar. Voor de kinderen was het niet nodig, want zij waren automatisch Nederlands/Duits."

Bij Ulrikes laatste verzoek om een verblijfsvergunning bleek echter dat de regels veranderd waren. ,,Als je meer dan 15 jaar hier bent en je bent getrouwd, krijg je de Nederlandse nationaliteit er bij. De burgemeester vond het jammer dat ik nooit goed geïnformeerd was en verkeerde informatie had gehad. Vanaf 2006 hoort er een ceremonie bij en het afleggen van een eed. Daarom stond ik bij de nieuwe groep op de foto", vertelt ze.

Ulrike is al goed ingeburgerd in Woudenberg. Ze heeft de taal geleerd door na haar opleiding te gaan werken. Eerst kwam ze in de huishouding terecht en later, na een cursus, in de zorg, onder andere in Doorn, in het Pieter Bloklandgasthuis en bij Groenewoude. Ook werd ze opgenomen in de vriendengroep van haar man.

VERBAASD Er waren wel verschillen tussen Duitsland en Nederland waar Ulrike aan moest wennen: ,,Ik werk hier ook in de kringloopwinkel en verbaas me nog altijd over wat er allemaal weggedaan wordt. Gelukkig kunnen anderen het daar dan weer kopen, maar in het boerenplaatsje waar ik vandaan kwam houden mensen hun spullen tot ze echt versleten zijn. Ze doen ze niet weg omdat de mode verandert. Ook dacht ik dat Nederlanders terughoudender waren, maar al snel wordt hier je en jou gezegd. Beleefdheidsuitingen die ik gewend was, zoals iedereen begroeten en een hand geven, blijken hier geen algemene gewoonte.´´

De organisatie van de kerken en het onderwijs verschilt volgens Ulrike ook. ,,Waar ik vandaan kom is het traditioneler. Tradities zoals kinderen niet aan het avondmaal, of pas op kerstavond de kerstboom optuigen, worden hier sneller losgelaten. En men is onverdraagzamer. Hier zijn veel verschillende richtingen mogelijk op scholen en in de kerk. In de zorg is men in Duitsland strenger met bijvoorbeeld hygiëne.´´

GEEN HEIMWEE Het valt Ulrike op dat Nederlanders snel bereid zijn een andere taal te leren. ,,Voor mij was het niet zo lastig om Nederlands te leren, omdat ik thuis een dialect sprak dat op Fries lijkt. Maar om voor het eerst alleen boodschappen te doen was toch best spannend. Mijn drie kinderen spreken vloeiend Duits. Ik moest hier best wennen, ook al was het mijn eigen keuze en zag ik het als Gods weg. Echt heimwee heb ik niet gehad. Op moeilijke momenten had ik steun aan mijn geloof."

Ulrike heeft nooit meegemaakt dat men moeite had met haar Duitse afkomst, maar bij de senioren waar ze werkt is ze daarover wel voorzichtig. ,,Ik ben blij dat ik nu als Nederlandse volwaardig deel mag en kan nemen aan de Nederlandse samenleving, dat ik nu mag stemmen, mijn verantwoordelijkheid kan nemen en er echt bij hoor.´´